Carboeiro-Ferbenza do Toxa

A próxima saída será o domingo 9 de xuño, partiremos ás 8.00 da mañá desde a igrexa parroquial.
Esta ruta é circular, empeza no mosteiro de Carboeiro baixa polas ribeiras do río, segue paralelo ata Merza e de aquí ata a Ferbenza do Toxa, logo e volver.
Dificultade: fácil.
Percorrido:11 kms
Prezo 25 euros por persoa.

La Alberca

A saída a La Alberca cumpliu con todos os obxectivos e superámolos. Nunca fixeramos ata de agora unha viaxe de tantos días, que deran  a posibilidade de facer tantas cousas camiñar, coñercer lugares novos e facer  compras...Así case todos puidemos  realizar tres rutas: A da Peña de Francia, a Mogarraz e a San Martín del Castañar, ademais de coñecer o pobo de La Alberca, pasear por Salamanca e por Ciudad Rodrigo acompañados dun tempo bastante  variable como corresponde a primavera.

O primeiro día, paramos unha hora para comer en Poboa de Sanabria, o tempo aquí estaba desapacible con chuvia e frío non deu para máis, só estirar a pernas e comer algo..

En cambio en Salamanca disfrutámolo moito máis, o bus deixounos ao lado do mercado por uns do laterales de acceso a praza Maior, tivemos sorte porque foi baixar  do bus e parar de chover e mellorar. Todos desperdigámonos pola zona vella en torno da catedral e a universidade ata o Tormes. Qué dicir de Salamanca, senón que unha cidade preciosa, dourada feita en esa perda arenisca( tamén chamada franca ou de Villamayor)  que co a luz do atardecer vólvese case rosa  e dun dourado intenso case cobrizo, unha cidade que se pode percorrer a pé con facilidade con montón de curiosidades e maravillas que descubrir  desde as catedrais co seu astronauta na porta  ou a ra na fachada da catedral a ata os impresionantes claustros como o que da acceso a biblioteca ou as rúas, ou a impresionante praza maior. En fin seguimos viaxe e as sete partimos para La Alberca que está hacia abaixo cerca da provincia de Cáceres(75Km de Salamanca), chegamos ben de tempo para distribuirnos polas habitacións, cear e dar un paseo nocturno do pobo.

La Alberca é un pobo impresionante declarado 1940 Conxunto histórico, é simplemente precioso, coas súas casas típicas da zona, súas rúas empedradas, as prazas o ruelas, o museo etnográfico, a igrexa o pilos...

O segundo día, o sábado partimos cedo do hotel para facer a ruta da Peña de Francia,GR 10, 8.3 km. Fomos ascediendo entre pinos, vendo ao lonxe a peña de Francia cuberta de nubes( pensado no peor), fomos ascendendo pola parte baixa do monte cuberta dunha vexetación variada na que predominaba  o verde das árbores e o extenso rosa con pinceladas de branco do brezo, mellor dito da carqueixa que aquí tamén a teñen branca. Despois de cruzar un regato a subida era con máis desnivel e o tempo foi empeorando ata  ver como a paisaxe  ía branqueando segundo ascendiamos, ao principio a vexetación, as xestas vianse xeadas para logo ver os pinos máis arriba completamente nevados, asi no último tramo a néoba mesturouse coa nevada que caí: Todo un espectáculo totalmente inesperado. Algúns tamén decidemos baixar un tramo de recorrido andando, e en pouco tempo segundo íamos descendendo foi clareando por momentos e deixounos contemplar unhas vistas panorámicas estupendas que non descubriramos nas subida.

Pola tarde a maioría fixo a ruta que chega ata o pobo de Mogarraz, outro dos pobos declarados hitóricos, que tiña unha peculiaridade, a exposición de retratos dos antigos propietarios das vivendas, que penduraban das paredes de moitos edificios e foran pintados por un artista baseándose en vellas fotografías coas que os habitantes do pobo fixeran o DNI. Unha exposición que despertaba un sentimento ambiguo, chamativo e innovador  por un lado, pero polo outro dotaba ao lugar  dun aspecto funerario. Tamén  aquí estivemos a visitar unha fábrica de xamóns, onde tamén houbo un sitio para as compras e antes da cea visitar La Alberca.

O domingo tamén realizamos a última ruta antes de comer, a San Martín del Castañar, partindo tamén desde la Alberca fixemos unha ruta preciosa, entre unha vexetación variada, de árbores, regatos e descampado, camiño   entre peñas e flores de azafrán, moita lavanda silvestre e papoulas, así chegamos ao pobo, pequeno e moi bonito coa praza con fonte e para de toros  xunto o castelo.

Á volta deunos tempo  comemos no hotel estupendamente, en xeral a estancia neste hotel sito na entrada da Alberca foi moi boa pola comida, trato e instalacións. Despois de comer tocou o regreso; polo camiño fixemos unha paradilla en Ciudad Rodrigo. 

Unha saída de tres días inolvidables.

La Alberca- Salamanca: aviso

Avisamos que hai prazas vacantes  para senderistas que queiran ir a La Alberca, debido a que deronse de baixa algunhas persoas.
Os interesados a participar nesta saída  poñanse en contacto con algúns miembro da directiva de Cen Pés.

Saída a La ALberca (Salamanca)

Os días 17, 18 e 19 de maio saíremos de Ruta por La Alberca, coincidiendo coa ponte das letras galegas.

Partiremos o venres 17 ás 10.00 da mañá desde a igrexa parroquial de Vilagarcía, o noso punto habitual de encontro.

1º- Este día 17 de "ida"faremos dúas paradas:

• Unha, na hora do xantar en Puebla de Sanabria; a comida vai pola conta de cada un, así que pódese organizar de bocata ou de restaurante, darase tempo para comer.
•  A outra parada será en Salamanca: Deixaranos o bus no centro, por exemplo, na Praza Maior e recolleranos na ponte romana do río Tormes.
• Esperamos chegar a La Alberca sobre as 9 ou 9.30 para distribuirnos nas habitacións e cear. A cea e o aloxamento xa vai incluído no prezo da saída e será no hotel "Las Batuecas"

2º- O sábado 18: temos pensión completa. Faremos unha ruta aínda por determinar, pois depende da climatoloxía pode ser a "Las Batuecas", o "Camiño de las raíces" ou a "Peña de Francia".

3º- O domingo 19: faremos unha ruta pola mañá. Tralo xantar iniciamos a viaxe de volta. Pararemos en Ciudad Rodrigo. Seguramente chegaremos tarde, entreas 11 ou as 12 da noite.

O prezo da saída de tres días  é de 80 euros para os senderistas e 100 euros para os que non o son (ou fixeran menos de catro saídas o ano), os que pagaron a reseva de 25 euros teñen que descontalos, é dicir, toca ingresar 55 euros por persoa o 75 para os non senderistas. Inclúe este prezo o autobús, estancia no hotel, cea do primeiro día e pensión completa do sábado e almorzo e xantar do domingo.

Solicitase facer o ingreso antes do 6 de maio. Os que non poidan ir, rógaselles avisen canto antes porque hai xente en reserva e para unha mellor organización.

Por outra banda ir ven equipados.

Pontes do Lérez

Partimos desde terreo coñecido: o mosteiro de Aciveiro.

Baixamos pola parte de atrás da igrexa e pasamos pola aldea de O Cotiño para coller o río Lérez e seguir pola súa ribeira durante parte do percorrido.

A primeira parte desta ruta ata a ponte de Andón xa fixémola noutra ocasión, sen embargo parecía distinta,  moito máis verde, cun musgo largo e mullido que colgaba das pedras, árbores, muros, tellados dos muíños...e  tantos muíños hai nesta ruta que foron díficil contalos, pena que como sucede en case todos o ríos de Galicia, a grande maíoría presentan un estado ruinoso, de abandono, que deixa un sentimento  de perda, de pena por  un pasado ido e tan pouco respetado ni conservado.

Seguimos nesta ocasión pola ribeira do Lérez  pasando por diferentes pontes, algunhas  medievais coma a de Andón, por pontellas e pasos. Nun tramo de ruta subimos ao pico Valiñas, un precioso contraste nesta época co río, todo  era amarelo dos toxos e xestas floridos, un gozo para a vista como o resto da ruta.

Volvemos ao lado do río por sendas de pescadores nuns momentos, noutros por camiños que aínda están empedrados, nos  que a auga baixaba  en pequenos regatos,  moitos deses camiños encerrados por muros ..

Impresionantes son aquí  as árbores, estes bosques de ribeira con carballeiras de exemplares altísimas e retorcidas. Tamén pasamos por prados, disfrutamos dun río que vai baixando en curvas, poucas veces é rectílineo, deixando espazos encantadores con  pequenas fervenzas ou caídas que facían unha paisaxe pouco monótona.

En definitiva unha ruta preciosa, aínda un pouco anegada, pero preciosa.

Monte do Faro

De camiño no autobús xa iamos vendo segundo nos acercabamos que a xornada ía ser invernal, con chuvia, néboa e moito frío; non nos enganamos.

Unha ruta de montaña  de vaivéns,  subidas e baixada que foinos levando ata o monte Faro, a través dun campo de aeroxeneradores. Subindo e baixando entre montañas reprobadas de piñeiros, que apenas  podíanse ver coa néboa, en cambio oíanse de forma case invasiva as aspas deses xigantes ao moverse.

 Ségueme a parece raro camiñar con chuvia e néboa a vez e ver como a nubes baixas avanzaban e pasaban case con vida propia por esta paisaxe que pese o tempo, ten o seu encanto. A veces despexábase e contemplábase unhas vistas panorámicas cun val precioso diseminado de aldeas, pastos e monte alá moi o lonxe.

 Todo acusaba unha sensación de soidade porque as poboacións, a vexetación máis exuberante quedan lexos, pola contra alí arriba todo estaba por crecer, as árbores, os toxos, a herba..e nós alí irmos pasando de cumio en cumio, de muíño en muíño cos  únicos acompañantes o vento e a voz das aspas.

Pasamos por dous miradores dende o que só contemplamos a brétema, ao chegar arriba de todo no monte Faro onde esta o santuario, non se vía case nada, só a silueta do templo e o cruceiro, onde aínda quedaban resto de neve, o vento frío era intenso alí. Agardamos uns por outros para rexuntar o grupo e baixar máis xuntos, os que non quixeron continuar subiron no bus que estaba esperando na explanada.

Un ruta que merece unha segunda oportunidade con mellor tempo en outra ocasión.

Ruta polo monte Faro

A ruta das pontes do río Lérez  cámbiase pola ruta da serra do Faro. A saída queda para o domingo 7 de abril ás 8.00 da mañá  partiremos desde a igrexa da parroquial de Vilagarcía.

Esta senda descorre polo monte Faro é unha ruta alta  cunhas boas panorámicas do lugar entre as provincias de Lugo e Pontevedra  cerca de Rodeiro; convén ir ben abrigados.
Percorrido: 12.2 kms.
Dificultade: media.