Comunicamos que a cena de Nadal será o sábado 10 de decembro ás 22.00 no restaurante "Maremagnum".
Está disponible a conta en Caixanovagalicia para ingresar os 25 euros por persoa para todo aquel que queira participar e senón chamar para apuntarse.
viernes, 2 de diciembre de 2011
sábado, 19 de noviembre de 2011
Corrubedo
A próxima ruta vai ser o domingo 4 de decembro aos arredores de Corrubedo. A saída será ás 8.00 da mañá desde a igrexa parroquial.
Distancia: 12 kms.
Percorrido: fácil e lineal.
Prezo: 25euros, que comprende saída, bus e comida en restaurante.
O percorrido exacto está por determinar xa que pódese facer desde o pobo ata o facho o viceversa, pero será unha ruta totalmente de costa, incluso pasaremos por praia.
Recordamos que esta zona é moi rica en fauna e flora e de gran beleza, xa que nela atoparemos a duna móbil de máis de 1 km de extensión, as lagoas de Vixián, de auga doce, e a de Carregal, de auga salada que desemboca no mar. Moi cerca do parque natural encontraremos o Centro de interpretación do parque natural e o famoso Dolmen de Axeitos, e non moito máis lonxe o castro de Baroña e múltiples e preciosas praias, Vilar, Baroña, a do Dique, a das Furnas etc.
Asemesmo, informamos que o 10 de decembro celebraremos unha cea de despedida do 2011, con toda probabilidade no Mare Magnum, pub-restaurante da zona tir. O prezo por persoa será 25 euros, é importante apuntarse canto antes para facilitar as cousas as persoas que a organizan.
Mondariz
A saída partiu dunha zona máis arriba do centro de Mondariz-balneario por onde pasamos, unha zona coidada (pola marge ezquerda do río) para este tipo de actividade, con pontes, pasos e carteis indicadores en todo o percorrido sinalando a riqueza da fauna e da flora que vive entorno a este río, que nace no monte Moncelo e desemboca no Miño a altura de Salvaterra.
O tempo deixounos disfrutar da paisaxe, dun río de augas limpas, transparentes, rodeado de vexetación abundante, ameneiros, carballos pero taméncastiñeiros, abeleiras, xunqueiras.... Acercarse ao río é non deixar de sorprenderse polas súas augas que hipnotizan e calman. O seu son e os nosos pasos vainos transportando a un paraíso de cores e formas, os verdes dan paso aos pardos, amarelos, ocres e todas as gamas de grises que deixan a pedras da ribeira. É tan dificil describir tanta beleza e intentar singularizala!.. só dicir, que o río se enche de moitos regatos, e as augas van baixando suaves e lentas nunhas zonas, bañando praias e recodos, e noutras partes van máis embrabecidas, apretadas entre peñas e deniveis que forman pequenas fervenzas. Así vamos contemplando un río que por momentos é ancho, lento, translúcido e por outro se entreita, faise espuma ou xoga a perderse nunha curva ou dividirse en illas para volver a xuntarse...
Deste xeito fomos paseando polo "bosque dos avellanos", cruzamos o río polos "pasos de Tatín", pasamos por algún muíño e por baixo de diferentes pontes unhas romanas, outras mentálicas para chegar á zona recreativa do concello de Mondariz e máis alá a súa praia fluvial, así ata contemplar no outro lado do Tea o descoidado edificio da "fonte de Troncoso"(que en 1862, o cura de Mondariz, Domingo Blanco Lage descobrera as súas propiedades medicinais). Seguimos o noso percorrido, pasando ao concello de Ponteareas, onde remantamos con pena na fermosa praia das Pías.
martes, 8 de noviembre de 2011
Mondariz
Saída programada para o domingo 13 de novembro.
Partiremos da igrexa de parroquial de Vilagarcía ás 8.30 da mañá.
Distancia: 12 kms en baixada ata o río Tea.
Percorrido: lineal, ribeira alta e baixa do río.
Dificultade: fácil.
Prezo: 25 euros, comprenden como sempre, autobús e comida en restaurante.
Partiremos da igrexa de parroquial de Vilagarcía ás 8.30 da mañá.
Distancia: 12 kms en baixada ata o río Tea.
Percorrido: lineal, ribeira alta e baixa do río.
Dificultade: fácil.
Prezo: 25 euros, comprenden como sempre, autobús e comida en restaurante.
Chandrexa de Queixa
O sábado marchamos bastante puntuais de Vilagarcía e tras dúas horas de viaxe, paramos en Maceda para visitar o castelo, ben conservado e convertido hoxe nun agradable hotel. Seguimos o traiecto e fixemos outra paradiña no recollido Montederramo para ver o mosterio e o seu claustro. De aquí fomos subindo cara a serra de San Mamede contemplando a bonita paisaxe do val que baixa ata o Sil, no que atópanse tantos mosteiros, pobos, castelos e preciosas lugares que va quedando atrás baixo a luz do solpor .... e nós seguimos escalando ata chegar ao encoro de Queixa, coa serra detrás iluminada pola lúa. Tras cruzar o estreito paso da ponte chegamos ao noso destino, Casa Gerardo, en Chandrexa de Queixa.
Tivemos un bo recibimento, repartímonos polas habitacións e baixamos a cear, onde a abundancia e o riquísimo menú sorprendeunos, sobre todo os tremendos postres: flanes, tarta de manzá, figos e queixo con membrillo caseiro mmmm. Despois da cea, uns estivemos departiendo, outros cantando e bailando, e outros saíron a pasear un pouciño baixo as estrelas, sen preocupacións xa que tiñamos unha hora máis para durmir, cousas do cambio de horario.
O domingo cumprido o almorzo, comezamos a ruta un pouco máis arriba de Chandrexa, a un punto onde deixounos o autobus. Acompañounos en todo momento o bo tempo, un sol radiante que fixo o camiño máis deleitoso.
Partimos hacia As Forcadas, nun subida suave, que permitiunos contemplar as montañas do arredor e os pastizais, para adentrarnos nunha fraga por un camiño enlousado, antigo camiño á aldea de Forcadas, apartada e adicada ao cuidado do gando, cunha bonita igrexa e cemiterio. Continuamos a nosa ruta pola fraga dos Zopos, escoitando o rio Grande que ía máis abaixo ata chegar a Requeixo unha pequena aldea, que tiña muiño e ponte. Seguimos camiñando por camiños empedrados xa de volta ata As Forcadas, de aí por pista baixamos ata coller o autobus, algúns andiveron un anaquiño máis e tamén pasaron por Bretelo ata Chandrexa, onde nos esperaba un suculento cocido e lacóns.
Desta vez, todo saiu perfecto e todos quedamos agradecidos polo trato en casa Gerardo, polos organizadores da saída e porque pese ao incendios de semanas antes, non encontramos tanta superficie queimada como esperabamos.
Tivemos un bo recibimento, repartímonos polas habitacións e baixamos a cear, onde a abundancia e o riquísimo menú sorprendeunos, sobre todo os tremendos postres: flanes, tarta de manzá, figos e queixo con membrillo caseiro mmmm. Despois da cea, uns estivemos departiendo, outros cantando e bailando, e outros saíron a pasear un pouciño baixo as estrelas, sen preocupacións xa que tiñamos unha hora máis para durmir, cousas do cambio de horario.
O domingo cumprido o almorzo, comezamos a ruta un pouco máis arriba de Chandrexa, a un punto onde deixounos o autobus. Acompañounos en todo momento o bo tempo, un sol radiante que fixo o camiño máis deleitoso.
Partimos hacia As Forcadas, nun subida suave, que permitiunos contemplar as montañas do arredor e os pastizais, para adentrarnos nunha fraga por un camiño enlousado, antigo camiño á aldea de Forcadas, apartada e adicada ao cuidado do gando, cunha bonita igrexa e cemiterio. Continuamos a nosa ruta pola fraga dos Zopos, escoitando o rio Grande que ía máis abaixo ata chegar a Requeixo unha pequena aldea, que tiña muiño e ponte. Seguimos camiñando por camiños empedrados xa de volta ata As Forcadas, de aí por pista baixamos ata coller o autobus, algúns andiveron un anaquiño máis e tamén pasaron por Bretelo ata Chandrexa, onde nos esperaba un suculento cocido e lacóns.
Desta vez, todo saiu perfecto e todos quedamos agradecidos polo trato en casa Gerardo, polos organizadores da saída e porque pese ao incendios de semanas antes, non encontramos tanta superficie queimada como esperabamos.
miércoles, 19 de octubre de 2011
Chandrexa de Queixa
Saída de día e medio prevista para o 29 e 30 de outubro.
Marchamos o sábado 29 ás 15.00 desde a igrexa parroquial de Vilagarcía.
Percorrido: circular
Distancia: 10 km.
Dificultade: fácil.
A ruta realizarémola o domingo, aloxarémonos en réxime de albergue, separados os homes das mulleres, catro persoas por habitación máis ou menos.
Equipamento: é necesario levar saco de durmir.
Aproveitamos para recordar que é tamén importante ir ben equipado nas saídas, imprescindible levar botas de senderismo, alimentos(frutos secos, fruta o etc), auga, gorra e crema solar se pensamos que vai sol e roupa de augas, chuvasqueiro ou capa se chove, roupa de abrigo se vai frío, tamén e importante a roupa de reposto sobre todo neste tipo de rutas de dous días, e bastóns como apoio, sempre axudan.
Ase mesmo, recordar a importancia do contacto visual, é moi importante que nas saída, aínda que cada un vai a seu ritmo, non perder o contacto visual do campañeiro que van diante ou detrás para crear un "cenpés" solidario no que ningún quede descolgado, iso implica que algúns teñen que esforzarse por ir máis deprisa do apetecido e outros teñen que frenar tamén un pouco o seu ritmo.
O prezo da ruta é de 45 euros por persoa, inclúe aloxamento, cea, alomorzo, comida do domingo e transporte.
A Peneda
Non é a primeira vez que camiñamos por estes montes situados frente a serra do Gerês e a Amarela, en territorio portugués, un parque natural impresionante pola súa beleza e variedade.
Tras almorzar en Lamas de Mouro, partimos contentos polo bo día que tiñamos desde o pobo de Sao Bento de Cando para ir ascendendo por un camiño con fermosas vistas das montañas ao lonxe metidas aínda noa néboa da mañá, pero esta foise disipando para deixarnos ver os vals coas aldeas espalladas polas abas, os minifundios das labranzas divididas con valodos de pedras en perpetuo equilibro, sen argamasa que as agarre.. todo sorprende aquí parece un decorado feito a drede, o granito do Geres esculpido de tal xeito que recordanos a outros máis agrestes, a vexetación de montaña coas súa gama de cores, os tellados das casas, os camiños e labradíos sempre delimitados...fomos subindo e pasamos pola aldea que lle chama "Dos Galiñas" ata chegar ao nacemento do río Vez, unha poza onde nos refrescamos un pouco porque o sol xa apretaba, así seguimos por plena serra da Peneda ata atopar cos chouzos dos pastores, que utilizaba para refuxiarse mentras coidaban do gando nestas altitudes, unhas construccións impactantes, metidas na terra ata tal punto que parecían mámoas ou algún monumento funerario...Ali fixemos a foto de grupo para acometer a baixada, que foi máis forte do que todos esperabamos e que a algúns de nós creoulles problemas e resultoulles de maior dificultade da esperada, sentímolo pero os imprevistos tamén aparece no camiño e nesta ruta a intensidade do sol e a falta de sombra agravaouna máis do previsto.
Desde este punto víamos as aldeas dispostas e esperandonos alá abaixo, así aparecía a Granda das Gordelas, pola que pasamos para chegar ao noso destino que foi Rouças, onde chegamos con máis retraso do previsto, de aí desplazámonos a Castro Leboreiro para xantar un estupendo bacalao á broa.
A tarde completámola cunha visita ao santuario da Nosa Senhora da Peneda, rodeado de impresionantes penas pero sen a espetacular fervenza que cae no inverno.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)
